یتیمان ,امام ,توجه ,کرد،

امام علی (ع) تنها به نیازهای جسمی یتیمان، توجه نداشت، بلکه به نیازهای روانی و روحی آنها نیز رسیدگی می کرد، خرما و برنج و روغن به خانه ی یتیمان می برد، و غذاهای خوب، درست می کرد و آنها را از گرسنگی نجات می داد

اما در بعد تربیتی، سعی می کرد تا با دست خود لقمه در دهانشان بگذارد، و آنها را بخنداند، و می فرمود

اگر به شما گفتند پدر شما کیست

بگوئید ما یتیم نشده ایم پدرمان علی (ع) است

بسیاری، نیازها و نیازمندی های یتیمان را از دیدگاه امور مادّی می نگرند، که باید دارای مسکن و همسر و لباس و تغذیه مناسب شوند، اما امام علی (ع) به همان اندازه ای که به احتیاجات مادّی و جسمی یتیمان فکر می کرد، به رفع نیازها و کمبودهای روانی آنها نیز می اندیشید، که دچار عقده های روانی، یا کمبودهای عاطفی نگردند

 با دست خود غذا در دهانشان می گذارد تا شیرینی گرفتن غذا از دست پدر را بچشند

یتیمان را دور خود جمع می کرد، و با انواع بازی ها آنها را می خنداند
وقتی یتیمان را به منزل می آورد، و می خواست به آنها عسل بخوراند، انگشتان خود را می شست، و با انگشتان خود عسل در دهان یتیمان می گذارد که دو نوع شیرینی را بچشند


گرچه افراد نا آگاه به امام علی (ع) اعتراض می کردند، که این کارها در شأن شما نیست

اما امام علی (ع) به نکات ظریفی توجه داشت که امروز در علم روانشناسی، و روانشناسی کودک، و روانشناسی تربیتی، بسیار مورد توجه است

روانشناسان می گویند

علل بزهکاری فرزندانی که پدر یا مادر را از دست دادند کمبود «عاطفه» است.
امام علی (ع) دعوش بر این بود که این کمبود عاطفه را از بین ببرد


منبع اصلی مطلب : آیه گرافی
برچسب ها : یتیمان ,امام ,توجه ,کرد،
اشتراک گذاری: این صفحه را به اشتراک بگذارید

سبد بلاگ : سوره فجر آیه 17